1 december 2016

Waar een wil is, is een weg: ook naar elektrische stadslogistiek

Op uitnodiging van Transport & Environment was ik half november in Brussel om het over E-city logistics te hebben. Daar lieten de Europese Commissie, Europese steden, verladers en grote truckfabrikanten hun licht schijnen over de (on)mogelijkheden van elektrische stadslogistiek. Dat leverde drie interessante inzichten op.

1. De overheid wil wel, maar heeft beperkte invloed

Zowel op Europees, landelijk als stedelijk niveau is de wens duidelijk: iedereen ziet elektrisch transporteren als de enige manier om CO2-reductie en doelstellingen voor schone lucht te realiseren. En we moeten nu beginnen om dat financieel, technisch en qua regelgeving mogelijk te maken. Helaas zijn de financiële middelen beperkt. Hoewel er langzaam maar zeker meer (subsidie)programma’s voor elektrische logistiek bij komen, ligt de uitvoering van de technische innovatie bij ‘de markt’. En daar kost eenduidige, dwingende regelgeving heel veel tijd. Zeker op Europees niveau. Daarbij is het ook niet de overheid zelf die in de stad rondrijdt. Integendeel. Dat zijn de vervoerders met de voertuigen van truckfabrikanten. Dus de overheid kan wel helpen met subsidie, maar de uitvoering moet de markt echt zelf doen.

2. Grote Truckfabrikanten zijn zeer terughoudend

Mercedes en Renault Trucks waren ook aanwezig in Brussel. Daar ontvouwden zij hun ‘visie’ op elektrisch rijden: de verkoopprijs van een elektrische truck is veel te hoog. Ook de prijzen van accu’s dalen voorlopig niet hard genoeg. Mede daarom is er geen vraag naar elektrische trucks. Om te starten met de ontwikkeling van elektrische trucks, moet Renault Trucks 3.000 getekende orders hebben. Pas daarna gaan ze aan de slag. Mercedes wilde in Brussel geen getal noemen. Maar eerder ving ik een aantal van 10.000 per jaar op. Dit is op zich allemaal begrijpelijk. Beide bedrijven hebben namelijk een lange geschiedenis met dieseltrucks en zijn innig verbonden met de fossiele industrie. Verder hebben ze op dit moment financiële uitdagingen vanwege investeringen in Euro 6 en de recordboete vanwege kartelvorming. Wat ik duidelijk proefde daar in Brussel: de grote Europese truckfabrikanten kunnen wel, maar willen niet echt. 

3. Elektrisch transport kan gewoon, als je maar wilt

Gelukkig kwam er in Brussel een positieve boodschap van DHL. Al jaren geleden komt uit hun maatschappelijke en bedrijfseconomische business cases naar voren dat elektrisch rijden voor de binnenstedelijke last mile de beste optie is. Op zoek naar een elektrisch voertuig vingen ze bot bij de traditionele partijen. Daarom besloten ze zelf maar een voertuig te ontwikkelen en te produceren. Waardoor er nu enkele honderden elektrische Streetscooters rondrijden. Ook in Nederland. En daar komen er nog duizenden bij. DHL wil het en kan het waarmaken. Net als enkele andere vervoerders in Rotterdam. Bijvoorbeeld BREYTNER, Roadrunner en Bubble post. Over die laatste leest u meer in de blog Elektrisch vervoer: eerst zien, dan geloven van Ewoud Moolenburgh.

Dus...

Al met al zat ik met een goed gevoel in de Thalys terug naar huis. Bevestigd in het vertrouwen dat emissievrije stadslogistiek mogelijk is, dat het nog lange weg is, maar dat ik die graag samen met u afleg.